Voor 21:00 uur besteld, dezelfde werkdag verstuurd!

Gratis verzending bij bestelling boven € 99,-

Duurzaam & Ecologisch door hergebruik!

VintyPraatjes

 door Babet van Babetbegintopmaandag 

 

door Babet van Babetbegintopmaandag



 

 

4 Oktober is het dierendag.
Een dag waarin alle fijne beestjes even extra in het zonnetje worden gezet.
Wij hebben thuis geen huisdier.
Wel heel veel diertjes. Hoe dat kan? En wat nu?

Drie jaar geleden kwam onze eerste onuitgenodigde 4-potige harige vriend langs.
Zijn snuitje kwam tussen de blokken hout bij de open haard heel voorzichtig tevoorschijn.
Ik gilde het uit, Dennis gilde het uit. 
Een piepklein muisje was op zoek naar eten en gezelligheid.
De ingrediënten die in ons huis te vinden zijn betreft vooral dat eten.
Ons huis is een soort aan geknaagd Hans en Grietje huis.
Koekkruimels, fruitstukjes en brood dansen op de eetkamervloer en ga zo maar door. Logisch dat hongerige muisjes ons huis komen bezoeken. Dit 4-potige vriendje heeft inmiddels een vriendinnetje en wij vrezen dat we binnenkort op kraamvisite in ons eigen huis kunnen gaan. Holadiejee!

Als ik tegenwoordig de gordijnen opentrek en naar de tuin kijk zie ik daar een nieuw onuitgenodigd vriendje zitten.
De kat van een paar huizen verderop zit rustig op het houten huisje van de kinderen. Uren kan hij daar in het zonnetje zitten.
Heeft hij misschien ons muisje gezien en wacht hij tot hij kan toeslaan?
Wat ik alleen zo jammer vind is dat hij uitgerekend in onze tuin overal moet poepen. Ik denk dat ik binnenkort maar een luier in het houten huisje leg. Misschien heeft hij er wat aan. 

Maar we zijn er nog niet.
Afgelopen week zag ik bij onze voordeur een heel groen, glibberig, kwakend mannetje zitten.
Deze kwam denk ik van het water voor ons huis af.
Waarom hij bij ons op de stoep stond weet ik nog steeds niet. 
Het leek alsof hij wat kwijt was en bleef maar kwaken voor de deur.
Met een bezem probeerde ik voorzichtig hem weer terug te brengen naar het water. Maar hij bleef terugkomen naar de voordeur. 

Maar ook nu zijn we er nog niet.
Want het is spinnentijd.
Binnen, buiten ik zie ze overal.
Als ik in de ochtend een stukje wil gaan fietsen met Lieke kruipt er snel een hele grote dikke spin over het stuur heen.
Ik schrik me kapot. Lieke is dolenthousiast. Ik durf nog net niet te vragen of Lieke hem misschien even wil oppakken en ergens anders wil brengen. 

Allemaal diertjes. 
En het is bijna dierendag. Ik voel een verantwoordelijkheid gevoel opkomen. (Lang leve de mama hormonen)
Moet ik nou voor de muisjes een extra stukje kaas neerleggen? Moet ik de kikker misschien uitnodigen om binnen te gaan kwaken?
Zal ik voor de kat maar een bakje water en brokjes neer leggen?
De spinnen lekker laten lopen i.p.v hun een wereldreis in de stofzuiger te geven?

Net als ik denk dat ik alles gehad heb met dieren komt Dennis thuis met Lieke.
Ze waren naar de kinderboerderij gegaan.
Lieke had een konijntje vastgehouden en was zo enthousiast geweest.
De vraag die mij gesteld wordt is onvermijdelijk:

“Moeten we misschien een huisdier nemen?”
Ik schud mijn hoofd.

Deze beestenboel kan ik niet aan.


Fijne dierendag!

 

door Babet van Babetbegintopmaandag

 

Terugreis

 

Het zit erop. 

De vakantie en de kilo’s! 

Goedemorgen we zijn er weer hoor!

Maar wat gaat er toch elke keer mis als we de vakantie erop hebben zitten?

De dag voordat je vertrekt van je heerlijke, zonnige bestemming komt er al langzaam weer een beetje ‘stress’ om het hoekje kijken.

De koffers moeten ingepakt worden en dat is op zich al een hele klus. 
Want waarom gaat de koffer nu helemaal niet meer dicht? 
Omdat we de kleren niet meer zo netjes hebben opgevouwen als toen we heen gingen?

Slapen we die nacht onrustig, omdat we bang zijn dat we door de wekker heen slapen.

Wekker? 

We hebben 2 kinderen, dus absoluut geen wekker nodig. 


De dag van vertrek is altijd een feestje.

Wachten op de transferbus, wachten in een bijzonder lange incheck rij op de luchthaven.
Leuk met een kleine meid van 2 jaar die het liefst overal naar toe rent.
Als we dan eindelijk kunnen inchecken realiseer ik me dat de paspoorten, die ik de hele rij in mijn handen had, ineens zijn beland in de luiertas van Joep.
Zodra ik de paspoorten geef aan de grondstewardess en er een gezellig billendoekje tussen danst, krijg ik een bijzondere frons van de Spaanse dame achter de balie...

Met het gezin op de luchthaven.
Door de douane heen, de welbekende bakjes vullen met je persoonlijke spullen en de bakjes weer terugpakken.
Kinderen door de douane, weer terugrennen omdat ik zie dat ik mijn riem nog zie rondslingeren tussen de andere bakjes.
Zweetdruppels ontwikkelen zich weer op mijn rug als ik de speen van Joep kwijt ben, die het op een huilen zet en ik als een dolle graafmachine mijn tassen doorzoek.

Eindelijk aangekomen bij de gate zie ik al die gebruinde gezichten wachten totdat we in het vliegtuig kunnen stappen.
Lieke springt nog vrolijk een rondje om wat té bruine mensen. 
Ik ga er express niet naast staan, want ze zijn zo bruin dat ik me ineens heel wit voel en eigenlijk direct terug verlang naar mijn ligbed aan het zwembad. 

Het vliegtuig is en blijft spannend.
Gaan ze huilen? 

 

Of moet ik in de aanval met koekjes, drinken en blije kiekeboe spelletjes om het grut een beetje in toom te houden?

Wat heb ik eigenlijk zelf een dorst. 

We kunnen zeker pas water kopen als we in de lucht zitten?

Zitten?

Nou, zelf zitten is ineens een droom. 

Lieke wil lekker rondlopen en elke passagier persoonlijk uitzwaaien. 

We gaan ervoor! Mama gaat mee!

Hoelang zijn we al onderweg? 

Geland. Voordat we het vliegtuig uit zijn met al onze handbagage en buggy’s voel ik me een bruine volgepakte ezel.
Dan staan we weer een uur te wachten bij de bagageband.

Ondertussen komt er een aroma van poeplucht mijn neusgaten voorbij en sta ik een poepbroek te verschonen bij een verlaten bagageband. 

Perfecte timing.
Zodra Dennis aankomt met alle koffers en spullen kunnen we de luchthaven verlaten.

Nu de auto ophalen, goed installeren voor de autoreis en wat vets eten voordat we van start gaan. Die extra halve kilo maakt nu toch niet meer uit.

De regendruppels dansen vrolijk op het autoraam en de gure wind laat ons weten dat we echt weer thuis zijn. 

Welkom in Holland.

Ik kijk in het autospiegeltje en zie dat ik al begin te vervellen op mijn neus.

Gauw smeer ik het in met crème en zetten we een filmpje op voor de kids.

Als we thuis komen kan het echte feestje beginnen.
De kids trekken al hun gemiste speelgoed open en maken in 1 klap van ons huis een waar speelparadijs. 

Ik voel de opruimkriebels.
Tegelijkertijd geef ik de opdracht aan Dennis om eerst alle koffers leeg te gooien bij de wasmanden. 

Klus 2 op de planning!

Als we na een hele dag reizen de kinderen op bed leggen en zij veilig in dromenland zijn, pakken Dennis en ik een goed glas wijn.

“Zo, ik ben dus nu alweer echt toe aan vakantie..”

Terwijl ik het mezelf hoor zeggen trek ik het velletje van mijn neus.

Welkom thuis! 

 

 

door Babet van Babetbegintopmaandag

 

Vakantie:

 

 

 

 

Het open en dichtdoen van je tentje met dat enige echte ritsgeluid is voor mij het ultieme kampeermoment.
Daar lig je dan op een opblaasbedje, wat elke nacht half leeg is.
In een tentje onder de grote hemel vol met sterren. 

Samen met allemaal andere caravans en gezellige tentjes om je heen.

Datzelfde tentje uitbranden door de volle zon die erop schijnt.
Met een toiletrol om je nek, of in je tas naar het toiletgebouw lopen.
Afwassen met andere campinggasten.

Je houdt ervan of je vindt het vreselijk.

Ik ben er mee opgegroeid. 

Kamperen op een grote mooie camping aan de Middellandse Zee in Zuid-Frankrijk.
We gingen elk jaar.

Tegenwoordig weet ik niet of ik nog zo gek ben op kamperen. 
Het is lang geleden.
Ben ik meer van de luxe en van een goed matras gaan houden? 
Wat betekent vakantie nu voor mij?

Zie ik mezelf  kamperen met 2 kleine kinderen?

Als ik eraan denk dat mijn ouders met 3 kinderen, 2 dagen lang in een auto zaten zonder Dvd-speler, of Airco snap ik er bijna niks van.
Maar de charme van de camping weet ik nog als de dag van gisteren.

In de vroege ochtend reed ik samen met mijn vader op onze vouwfietsjes de camping rond.
We hoorden de krekels ons al tegemoet zingen.
Samen haalden we een grote mand met verse Franse baguettes en croissantjes.
Bij terugkomst ging ik eerst samen met mijn grote broer en zus een duik maken in de zee.
Als we dan op onze slippers en zandbillen weer naar de campingplek liepen stond het ontbijt al voor ons klaar.

Na het ontbijt gingen we als gezin naar het strand.
We bleven er de hele dag.
Mijn roze emmertjes vulden zich met de mooiste schelpen, die ik vond met mijn duikbril op in de branding.


Terwijl we ondertussen vriendjes en vriendinnetjes maakten, lazen mijn ouders rustig een boek onder de grote gele parasol. 
Samen deden we mee met de beachvolleybalwedstrijden. (tegen de Duitsers, hiep hoi!)

Met een gigantische bruine rug en mijn hoofd vol sproetjes en blonde haar kon ik de hele wereld aan.

We aten laat en samen met mijn Barbies en knuffels kroop ik elke avond weer tevreden in mijn tentje. 3 weken lang. Na 3 weken spelen had ik altijd wel weer zin om naar huis te gaan.

 

Maar jaren verstreken en er gebeurde steeds meer op de camping tijdens de vakantie.
Ik werd voor het eerst verliefd in mijn leven op die knappe jongen.
Ik ging voor het eerst uit.

 

Ik rookte stiekem mijn eerste sigaretje.
Ik ging voor het eerst uit in een grote discotheek.
Ik zoende voor het eerst op het strand achter een vissersbootje.

Ik werd nu uit mijn tentje gehaald door mijn vader in de late ochtend.
Dan vroeg hij of ik nog even mee zou willen op de fiets om brood te halen?

Maar dan schudde ik nee en had ik een duik nodig in de zee om wakker te worden.
In de auto naar huis was ik misselijk van heimwee.
Weer een jaar wachten voordat ik terug mocht.
Terug naar die mooie camping in Zuid-Frankrijk.

Nu pak ik de koffers in voor onze vakantie en zie ik een roze emmertje staan van Lieke.

Deze kan niet mee in het vliegtuig. 
Want we gaan naar een all-inclusive resort, met prachtige bedden en televisie op onze kamer.
We hebben zelfs WIFI. Wat een luxe!

We gaan niet op een fietsje rond om ons ontbijt te kopen.
Nee, we pakken rustig 4 borden vol met lekkers die het buffet ons schenkt.

Maar als ik ’s avonds in een kamer met airco langs de salontafel loop en zie dat Lieke een klein schelpje heeft gevonden op het strand met papa , weet ik het zeker.
Elke vakantie is uniek.
Hoe groot, jong of klein je ook bent.
Waar je ook naar toe gaat.
Vanavond vraag ik gewoon of Dennis een krekel wil nadoen. 
Dan is het plaatje helemaal compleet.

 

Fijne vakantie!!

 

door Babet van Babetbegintopmaandag

 

 

De jeugd van tegenwoordig.

 

Terwijl ik in de supermarkt sta word ik omringd door kinderen met een draaiend dingetje in hun handen.
Alhoewel, ik zie het draaiende dingetje ook op hun knieën, voorhoofd en neus de meest bijzondere trucjes doen. 

Overal waar ik kom lees ik over dit gewilde speeltje.

Ik snap er helemaal niks van. 


Maar ik besef maar al te goed: Dit is de trend van 2017.

De Spinner is de nieuwe Flippo, de nieuwe Pokemon kaart, de nieuwe Tamagotchi.


Wat gaat de tijd toch snel.

Ik zie mezelf nog rustig een zak chips kopen en daar de welbekende flippo uit te staan peuren.

De chips was niet eens belangrijk. 

Op het schoolplein speelden we spelletjes tegen elkaar. 
 

Zo kon je de ontbrekende flippo’s winnen. 

Dit deed je natuurlijk wel met je dubbele flippo’s.


De originele unieke zaten netjes in een grote map. 

Hopen dat je je flippo’s compleet kreeg.

 

Zo ging het als maar door met trends van speelgoed.


Was de flippo-tijd voorbij, stond ik alweer met mijn knikkerzakje klaar.
Dan gingen we de hele middag knikkeren. 


Met een reuzen-reuzen of een setje bonken. 

Gewoon onbezorgd met een zakje spelen.


Of ik verzorgde de hele week mijn Tamagotchi.


Ik stak rustig mijn hand op in de klas met een smoesje dat ik weer naar de toilet moest.

In werkelijkheid graaide ik dan uit mijn jaszak op de gang mijn computerdiertje tevoorschijn. 


Want inmiddels was de Tamagotchi verboden op school.


Gelukkig was ik net op tijd. 

Drie grote stinkende drollen staan om mijn vrolijke beestje heen. 


Nog even en hij was bezweken aan deze poeperitus.


Terwijl ik het beeldscherm schoonveeg doe ik snel een spelletje en geef ik hem te eten.

Gauw sprint ik weer naar het klaslokaal en ga ik weer tevreden zitten.


Soms mis ik deze onbezorgde tijd.


Laatst had ik het er met een vriendin over.

Vroeger maakte je je druk over hoe je je dag vulde met spelen.


Had je geen zorgen over het huishouden, financiële zaken of je werk.

Je was druk met waar je ging spelen, met wie je ging spelen of wat je ’s avonds te eten kreeg.


Je was inderdaad druk met: Ik moet die flippo nog hebben. 

Maar mijn vriendin gaf terecht aan.

Ook tijdens je kindertijd had je op een ‘kinderlijke’ manier zorgen.


De spreekbeurt in de klas gaf je ook onrustige nachten.

Of was je thuissituatie niet altijd rustig en stabiel.


Was je heimelijk verliefd op die jongen in de klas maar durfde je hem geen verkering te vragen.


Terwijl ik nog steeds in de supermarkt sta omringd met kinderen en spinners vraagt de caissière mij of ik nog moestuintjes spaar.


Ik knik gewild als een heel klein meisje.


Trots neem ik mijn handjevol moestuintjes aan en stop ik ze voorzichtig in mijn tas.



Bij thuiskomst kijk ik snel of ik al de Broccoli en de Radijs heb.


Bijna compleet!


Ach, vroeger of nu.
Eigenlijk schuilt er altijd in iedereen nog een klein kind.

 

 

door Babet van Babetbegintopmaandag

 

 

 

 

Moederdag.
 
Iedereen op de wereld heeft een biologische moeder.
14 mei is het moederdag. 
Een dag dat er stil wordt gestaan bij je moeder.
Of deze persoon nu in je leven is, of niet… door deze dag zal iedereen er wellicht even aan herinnerd worden.
 
Sinds 2 jaar ben ik zelf mama.
Dat vind ik best raar gek genoeg.
Ik vind mezelf soms nog een kind.
Ik moet gewoon wennen als ik bel naar de dokter namens de kindjes en mezelf hoor zeggen:U spreekt met de moeder van..”
 
Toch ben ik het. 
Ik ben moeder.
Elke dag, elke ochtend, elke avond. 
Elk moment.
 
Wat is het moederschap bijzonder.
Nooit had ik geweten datonvoorwaardelijke’ liefde zo intens kon zijn.
Van je kinderen houd je altijd.
Altijd.
Wat ze ook doen.
Ook al heb ik maar anderhalf uur geslapen en struikel ik over mijn wallen..
Ik vergeef het ze meteen.
Ook als ik in de ochtend een vinger in mijn neus krijg en er een lief klein stemmetje klinkt die mij vertelt dat ze nu in mijn neus zit.
 
Het moederschap is van alles.
Bijzonder, pittig, geweldig en verfrissend.
Nooit had ik geweten dat het moederschap inderdaad ook verfrissend is.
 
Nu ik moeder ben, ontdek ik ook weer de wereld opnieuw.
Gisteren nog stonden Lieke en ik naar een paar mieren op de grond te kijken en zag ik dat zij dit heel grappig vond. 
Ze bleef maar giechelen toen ze die kleine beestjes overal zag lopen.
Zoiets kleins, waar ik helemaal niet meer bij stil sta is voor haar zo geweldig.
 
Maar ook de paardenbloemen en madeliefjes zijn mooi, de kwakende eendjes… het groene gras.
Alles komt voorbij en bekijken we samen.
Spelen in een zandbak en taartjes maken, verstoppertje spelen terwijl je elkaar gewoon ziet staan.
Ook ontdek ik weer opnieuw hoe het allemaal begon.
De verhaaltjes die vertellen dat een paardje hinnikt en een koetje loeit.
Hoe vaak ik wel niet hetboe” geroep of een kippetje door de kamer hoor gaan.
 
De gezellige momentjes als we samen in bad zitten en we spelen met het vele sop.
Of de wonderbaarlijke wereld van bellen blazen?
De verwondering is van haar gezichtje af te lezen.
Ook de natte kusjes bij het slapen gaan.
Het samen knuffelen op zondagmorgen in het grote bed.
De dansjes die we steeds weer herhalen in de woonkamer.
Het zijn de onvoorwaardelijke, kleinste momentjes die het bijzonder maken.
 
Nooit had ik weten dat je als moeder ook altijd een beetje bezorgd bent.
De zorgen die je bijvoorbeeld hebt als je kind ziek is.
Het gevoel dat je de pijn wel zou willen overnemen bij de aanblik als je dochter op de bank ligt met een dekentje en een ziek gezichtje.
Het zijn de momenten dat je weer heel goed beseft dat je moeder bent.
 
Nooit had ik geweten dat ze echt altijd in mijn gedachten zijn.
Als ik een avond zonder de kinderen op stap ben geniet ik volop.
Toch blijf ik met het thuisfront in contact om even te vragen of alles goed gaat.
 
Ze zitten altijd in mijn hoofd. Ze zijn er altijd. Waar ik ook ben.
Nu zijn ze nog klein, straks worden ze groot.
Ik blijf altijd hun moeder.
 
Moederdag,
Een dag waar ik ineens meer bij stil sta.
De dag dat ik naar mijn eigen moeder kijk.
Of naar mijn oma.
Want oma's zijn ook mama's.
 
Moederdag.
De dag voor alle moeders.
Wat ben ik trots dat ik er ook 1 ben.
Met een walletje in mijn gezicht, en mijn gevoelige hart.
Ik ben en blijf het altijd.
Moeder..
 

 door Babet van Babetbegintopmaandag

 

 

 

“Dat wordt dan 1 gulden” zeg ik zelfverzekerd. Konijn is verkocht. Ik ben 9 jaar en heb een grote staart op mijn hoofd en voel me heel volwassen. Het is Koninginnedag en samen met mijn ouders staan we achter een grote oranje kraam. De kraam is gevuld met een verzameling van oude spullen die we niet meer gebruiken. Ook ik heb een eigen plekje gekregen op de kraam. Mijn knuffels, beeldjes, wat speelgoed en een stukje van mijn schelpenverzameling ga ik verkopen.

 

Zojuist kwam er een vrolijk meisje met haar moeder bij onze kraam staan. Ze wijst naar mijn geliefde Belle en het Beest spaarpot. De spaarpot die al jarenlang de naam “Mevrouw Tuit” draagt. Eigenlijk weet ik helemaal niet waarom ik heb besloten om mevrouw Tuit te verkopen. Misschien wilde ik gewoon zoveel mogelijk verkopen en centjes verdienen?

 

Het meisje trekt aan de jas van haar moeder. “Die wil ik heel graag!”, roept het meisje nog een keer. Mijn kleine hartje krijgt een steek. Ik kan eigenlijk niet meer terug. Wil ik dit wel?
“Hoeveel wil je er voor hebben?” vraagt haar moeder aan mij.
“Ik denk 2 gulden 50” zeg ik twijfelend.
“Verkocht” zegt ze.
De centjes krijg ik meteen netjes overhandigd. Daar geef ik mijn mevrouw Tuit af. Direct voel ik de spijt. Het meisje gilt het uit van vreugde. Tevreden lopen ze weg en verdwijnen in de menigte. Ik zwaai verdrietig en kijk meteen naar mijn vader.
“Papa, mevrouw Tuit is verkocht”. Mijn lip begint een beetje te trillen. “Die je van Opa had gekregen?” vraagt mijn vader. Ik knik. “Ik denk dat ik een beetje spijt heb papa” zeg ik er meteen achteraan. Mijn vader springt meteen achter de kraam vandaan en gaat op zoek naar mijn mevrouw Tuit. Helaas kwam hij een uur later mij het slechte nieuws vertellen. Hij had meisje met haar moeder niet gevonden. Mevrouw Tuit was weg.

 

De jaren vlogen voorbij.
Elk jaar stonden we weer met de familie achter een kraam. En elk jaar keek ik weer om mij heen. Elk jaar zocht ik naar mevrouw Tuit. Helaas is ze nooit meer gevonden.

 

Toen ik allang de 21 was gepasseerd en veel Oranjefeestjes had gehad was mevrouw Tuit een klein beetje vergeten. Nu maakte ik mij druk om welk Oranjejurkje ik ging aantrekken? En waar we dit keer naar toe zouden gaan?

 

Het grote Oranjefeest!
De dag dat we allemaal zo trots zijn op ons kikkerlandje. Nederland kleurt niet alleen Oranje, maar we voelen ons allemaal een stukje meer Nederlander lijkt wel. Ik houd ervan! Koninginnendag, tegenwoordig Koningsdag… het is echt de dag dat het niet uitmaakt voor welke voetbalclub je bent, of je jong of oud bent, we dragen allemaal Oranje. We eten oranje Tompouces, dragen Oranje kettingen, spelen spelletjes en dansen allemaal met elkaar op het plein. Lang leve de Koning!

 

En… lang leve mevrouw Tuit.
Want zij is vorig jaar weer bij me teruggekeerd. Mijn zus vond haar op een oud, stoffig kraampje, tussen heel veel oud speelgoed. Ze heeft hem gekocht voor 2 euro vijftig. Van een heel klein meisje met een grote staart op haar hoofd.

                                                               


 

 

VintyWegGeefWeek 

 

Veel VintyKids klanten kiezen ervoor hun kleding aan een goed doel te schenken als deze niet door de kwaliteitscontrole komt. Hierdoor staat op VintyKids.com hoogwaardige, tweedehands merkkleding maar kunnen we ook tijdens de Vinty WegGeefWeek veel kleding aan diverse goede doelen schenken.


Door onze recentelijke samenwerking met JBC, kozen ook veel klanten uit België ervoor kleding te doneren. 


Zo is er afgelopen week kleding opgehaald voor een mooie donatie aan Wereld Missie Hulp (WMH). Wereld Missie Hulp ondersteunt wereldwijd zo'n 250 ontwikkelingsprojecten, mede dankzij jullie grote aanlevering van kleding.

 

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 


 

 

Lentekriebels

 

De Lente staat voor de deur!
Het zonnetje gaat meer schijnen.
We kunnen weer meer naar buiten!
De lentekriebels krijgen de vrije loop.

 

Voor mij betekenen die ‘lentekriebels’ tegenwoordig een heleboel dingen.

 

Zo krijg ik eerst altijd een gruwelijke voorjaarsschoonmaak-drang. Werkelijk alles moet buiten worden uitgehangen en opgeruimd. Ik heb het gevoel alsof alles en iedereen éen grote winterslaap heeft gehouden. Kussens, knuffels, dekens en dekbedden worden uitgebreid gewassen. Schoon-schoner-schoonst is mijn nieuwe motto. Ik voel mij een vrouw met een missie. Jawel, een schoonmaak missie. Helaas zijn mijn zangkunsten zwaar onder de maat anders had ik mezelf gewoon Assepoester genoemd.

 

De hele familie krijgt weer nieuwe tandenborstels en bakjes worden overdreven opgeruimd. Ook de kledingkast wordt volledig uitgemest. Er staat een vuilniszak en een Vintytas klaar voor oude kleren die ik niet meer draag of weg moeten. (Bizar dat ik dan soms ook nog twijfel bij heftige oude exemplaren die écht niet meer kunnen, afscheid nemen doet soms pijn ik weet het. Wat jammer dat mijn wintervetje ook dit jaar is blijven zitten en ik dus goed moet kijken of shirtjes nog wel kunnen. Uiteraard hang ik ook exemplaren terug in de kast met de overtuiging dat als ik een paar kilo’s kwijt ben dan kan ik dat prima aan.)

 

Ondertussen geef ik zelf een modeshow weg. Elk shirtje waar ik nog niet over uit ben of ik het weg moet doen trek ik aan. Kritisch kijk of het nog kan. Een oud, lief, vrolijk truitje wat ik vind houd ik aan. Deze houd ik! Het zit ook zo lekker!

 

Altijd als ik net lekker aan het opruimen ben vind ik wel weer een fotoboekje van vroeger. Of een grote bak met liefdesbrieven van jaren geleden. Terwijl ik mijn gele doekje voorzichtig aan de kant leg begin ik alles weer opnieuw te lezen. Ondertussen zet ik een fijn liedje op voor de gezelligheid en laat ik alle rommel om mij heen los. Ik lach en giechel om oude foto’s. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht bij het lezen van diverse brieven. Daar wordt weer een bakje omgekieperd.

 

Terwijl buiten de mensen genieten van de eerste lente-zonnenstralen zit ik tevreden op de zolder met van alles om mij heen. Eigenlijk roept er een ongeduldig stemmetje in mijn hoofd: Ga nou verder met je schoonmaak projecten! Maar ik zit net zo lekker. Om mij heen ontstaat er steeds meer rommel.

 

Als ik na een paar uur op de klok kijk schrik ik. Het is al half vier! De kinderen komen zo thuis en ik moet nog alles opruimen. Alsof ik vleugels op mijn rug vastbindt vlieg ik door het huis heen. Ik ren een halve marathon en voel langzaam de eerste zweetdruppels ontstaan op mijn rug.

 

De voordeur vliegt open en daar komen papa en de kinderen thuis. Dennis kijkt me aan en zegt: “Wat zie jij eruit?” Een zweetdruppeltje glijdt over mijn voorhoofd. “Sorry ik heb vreselijk schoongemaakt vandaag” antwoord ik. “Dat is te zien” grinnikt hij. Terwijl hij mij een kus geeft mompelt hij nog: “Trouwens dat truitje wat je aan hebt.. kan echt niet meer” Ik knik. “Ik weet het.” zeg ik. Daarna mompel ik: “Komt door de lentekriebels”.

 

 door Babet van Babetbegintopmaandag


 

 

Alaaf

“Je bent geflitst en staat er erg goed op”. Als ik me omdraai zie ik een jongen staan. Verkleed als een flitspaal. Terwijl ik een slok neem van mijn drankje in mijn stewardessenpakje en mijn vriendin verkleed als een banaan aan komt lopen is onze avond helemaal compleet!
Lang Leve carnaval! 

Je bent er mee opgegroeid of je bent het niet. Je vindt het leuk of je vindt het niet. Je doet er aan mee of je doet het niet. Ik vind het iets bijzonders dat iedereen zich een week lang (!) kan verkleden en dat we even alles om ons heen vergeten. Niemand is dan namelijk zichzelf. We leven in een wereld waarin je ineens een Teletubbie aan de bar ziet staan met een biertje in zijn handen terwijl hij in gesprek is met een lieveheersbeestje. Geniaal! Zelfs directeuren van grote of kleine bedrijven lopen rond in een Bassie-kostuum of zijn veranderd in Zorro. De kapster is een heks, de juf een aardappel en iedereen is vrolijk en we hossen er wat af. Want we dansen niet, we hossen. We borrelen niet, we drinken. We zingen niet, we lallen.
Carnavalskrakers tetteren uit de muziekboxen en heel veel confetti gaat er deze dagen de lucht in. Het leven is één groot feest!