Voor 21:00 uur besteld, dezelfde werkdag verstuurd!

Gratis verzending bij bestelling boven € 99,-

Duurzaam & Ecologisch door hergebruik!

VintyPraatjes

DE SCHOLEN ZIJN WEER BEGONNEN

 

Ik zie het overal waar ik rijd.
Grote spandoeken die mij, de automobilist wil attenderen op: Pas op! Er lopen veel kinderen hier. De scholen zijn weer begonnen!


Terwijl ik langs een groepje pubers rijd, merk ik dat ik ergens stiekem een klein beetje opgelucht ben. Ik zie namelijk nog steeds hele grote rugzakken vol met boeken (en een gevulde broodtrommel vrees ik?) Gelukkig hoeven de kinderen van tegenwoordig nog niet alleen een iPad of laptop mee te nemen. Het heeft toch wat. Zo’n rugzak met boeken.

 

School. Eigenlijk zit je zo’n belangrijke beginperiode van je leven op school.

Uiteraard de crèche, waar je al een beetje kennismaakt met andere kindjes.
Maar op de basisschool begint het echte werk.

 

Binnenkomen en je jas ophangen aan kleine schattige kapstokjes.
Even spelen en zwaaien naar je paps of mams die je wegbrengt.
Een kringgesprek in de ochtend. (Waar ik vroeger natuurlijk maar al te graag aan meedeed. Er werd soms al vooraf gezegd: Babet, jij mag morgen weer vertellen”)
Hier komen de kletskontjes van de klas al lekker los.

In de eerste groepen is spelen nog zo belangrijk. Maar het gaat zo snel! Voordat je het weet moet je een werkstuk maken of een boekbespreking. Krijg je toetsen en moet je ‘tafels’ uit je hoofd leren. 

‘s Avonds na het eten nog even met papa Topo doornemen. (waar is het misgegaan trouwens bij mij? Ik heb nog niet zo lang geleden Scandinavië proberen op te zoeken op de kaart…help!)

 

Je problemen waren meer met wie je ging spelen buiten school of wie je moest uitnodigen op je kinderfeestje. Of je zenuwachtig maken over je verjaardag. Kriebels in je buik voor een optreden in de aula waar al die andere kleine snuitjes naar je zitten te kijken.

 

Het eerst stiekem verliefd worden op een jongen uit je klas, maar jongens ook eigenlijk heel vies vinden! Briefjes schrijven naar je vriendinnetje in de klas. Stiekem lezen in je laatje. 

Of die lieve juf die zoveel geduld had en die te gekke meester die ondertussen zoveel grapjes uithaalde. 

 

Wat had ik het persoonlijk dan ook moeilijk om die overstap van basisschool naar middelbare school te maken.
Ik miste nog heel vaak het “ Pakkertje”  spelen in de pauze, terwijl ik dus met een gigantische volle Kipling-tas tegen een kluisje aanstond. Die eerste maanden van mijn nieuwe middelbare schoolleven miste ik mijn basisschoolvriendjes en vriendinnetjes.
Kwam ik vaak genoeg verdrietig thuis omdat ik die grote nieuwe school gewoon doodeng vond.


Maar het leven gaat door. Ook van een brugpieper. Dus toen de eerste puistjes doorkwamen en ik nieuwe pubervriendinnen kreeg en stiekem over spijbelen nadacht, was ik het Pakkertje weer gauw vergeten.
Mijn kluisje werd mijn nieuwe boekenkast. Waarom zoveel boeken meesjouwen? Huiswerk maken deed ik wel in de vele tussenuren. Jongens vies? Het was nu stoer als je stond te schuifelen op het eerste schoolfeest.


Wat gaat de tijd snel. Wat mis ik dit soms. Wat maakt iedereen dit toch op zijn eigen manier mee.
En terwijl ik wegdroom over scholen en brugpiepers, puistjes en broodtrommels stap ik uit bij de crèche om mijn eigen peuterpubers op te halen. Daar loopt Lieke hand in hand met haar crèche- vriendje Guus op het schoolpleintje. Ze zwaait zo vrolijk als ze me ziet. 

Mijn hart maakt een sprongetje van geluk.
Wat is het fijn, om op school te zijn. 

 

door Babet van Babetbegintopmaandag

 

Summer!

 

Het is warm in Nederland. Ik vind het heerlijk! Af en toe betrap ik mezelf erop dat ik een beetje begin te mopperen over de temperatuur en de aanhoudende warmte, die inmiddels ook binnenshuis voelbaar is… maar als ik merk dat ik mopper,  neem ik het direct terug.

Want anders is het nooit goed. Ik omarm het juist.

De zon schijnt volop, af en toe een zuchtje wind. 
Een vliegticket boeken naar het buitenland hoeft voorlopig helemaal niet! 
Plant een palmboom in je tuin, zet een gezellig badje op en je waant jezelf toch in een vakantieoord? Inclusief zelfgemaakte cocktail. Summer vibes kom maar door!

 

Met het mooie weer komen automatisch ook de leuke uitjes. Zeker met de kleine kids.

Af en toe google ik op geschikte uitjes voor de kids.
Maar uitjes zijn soms best prijzig. 

Want heel eerlijk, een goed pretpark…kost tegenwoordig best wat centjes, inclusief hapjes en presentje. 

 

Het is voor mij een uitdaging om de aankomende tijd in en rondom het huis zoveel mogelijk leuke uitjes te verzinnen.

 

Afgelopen week zag ik op de televisie een reclame voorbij komen van een waterpark.

Vol glijbanen en vrolijke spetters.

Die middag haalde ik voor een klein prijsje bij de winkel een opblaasbaar bad. Inclusief glijbaantje.

De emmers van de zandbak en een lege dichte wasmand gooi ik vol met water.

Als de kinderen wakker worden na hun slaapje weten ze niet wat ze zien.
Wat een waterpret!
De een glibbert vrolijk van de glijbaan, terwijl de ander heel druk is met het vullen van de bakjes en voordat ik het weet ligt er een heleboel ander speelgoed in het bad. Dieren, poppen en zelfs ballen maken een plonsje. 

 

Ook neem ik die week vaker de fiets. Ook Lieke fietst.. In de vroege ochtend naar de grote speeltuinen in de buurt. Zandtaartjes maken, klauteren en uren schommelen blijven favoriet.

Thuis genieten we van een lekkere boterham.

 

Ik koop een abonnement bij de dierentuin. Een eenmalig bedrag voor zoveel leuks!
Ideaal. Elke week maken we een ander rondje. Zien we andere dieren en weer andere speelruimtes. We krijgen ook leuke blaadjes thuis waar we weer mee kunnen knutselen en kleuren.

 

Ik houd de gemeente agenda goed in de gaten, want zelfs een Kermis middagje mag niet ontbreken. De draaimolen is één groot feest! Ik blijf maar zwaaien totdat ik er zelf bijna misselijk van word. (Ik merk dan echt dat ik ouder word. Al dat gedraai!)

 

We maken lange wandelingen in het bos in de buurt en gaan op zoek naar kaboutertjes.

Samen verzamelen we onderweg al het moois wat we vinden. Het lijkt wel een herfstuitje, zo samen in het bos. Maar de bomen zijn de perfecte beschutting en het bos is ook zo mooi in de zomer!

 

Op een doordeweekse dag pakken we de auto en rijden we richting het strand.
Lieke en Joep weten niet wat ze meemaken.

Schepjes zijn mee en samen rennen we door de branding van de zee.

Schelpjes liggen er in overvloed en de hele dag genieten we van deze vrijheid.

 

En als ze ’s avonds in de auto allebei liggen te slapen, weet ik het zeker…..
Nederland is mooi! En wat is er veel te zien en te doen.

Fijne zomer!!

door Babet van Babetbegintopmaandag 

 

Oelepoep.

 

 

Papa’s heb je in alle vormen en maten.
Stoere papa’s, lieve papa’s, gekke papa’s, grappige papa’s, rustige papa’s.
Of een combinatie van alles door elkaar. Elke papa is uniek.


Er zijn ook bijzondere versies.
Toevallig heb ik er zo één. Een hele bijzondere.
Ik heb namelijk een Oelepoep papa.

Mijn vader is een echte oelepoep. De enige echte welteverstaan.

 

Maar wat is nou een oelepoep?
Een lief mannetje, wat altijd een mopje vertelt waar we ook zijn.
In welk gezelschap dan ook. Mopjes kunnen ook altijd vind ik. 
Ook al zijn ze grappig of niet. Ik moet er altijd om lachen. Hij ook. 


Oelepoepen hebben iets heel liefs over zich.
Ze zijn rustig, op de achtergrond aanwezig, kunnen vreselijk goed luisteren en geven altijd advies.
Als ik mij even onrustig voel, is een Oelepoep eigenlijk de beste uitweg. Even langs papa gaan.

Het is dat ik vaak zelf te aanwezig en te ongeduldig ben, dat ik soms niet altijd luister naar mijn vader. De liefste Oelepoep die er is.
Maar als ik dan ’s avonds in mijn bed kruip komen zijn woorden en advies altijd weer terug in mijn gedachten en denk ik weer: “Hij heeft gelijk.”

 

En sinds 3 jaar is mijn vader Opa geworden.
Dan zie je dat Oelepoep gedrag ook meer naar voren komen.
Want Oelepoepen zijn eigenlijk diep van binnen ook nog steeds een beetje kind. 

( Ik herken mezelf zo vaak in hem, heerlijk!)
Het is geweldig om te zien dat hij met zijn kleinzoon samen op de grond hele treinrailzen in elkaar zet en daarmee uren kan spelen. Ook al heeft hij wel een beetje last van zijn rug.
Of naar de dierentuin gaat met zijn andere kleinkinderen. Dan zie ik mijn vader lopen, met mijn dochter op zijn rug en hoor ik hem de wildste verhalen vertellen over de dieren in de dierentuin.
Ademloos luisteren wij naar zijn grote wilde fantasie. Want dat heeft hij! 

 

Natuurlijk houdt de Oelepoep ook van een lekker biertje.
Vooral ’s avonds, in de tuin en het liefst een speciaal biertje.
Ondertussen graag zijn favoriete sport kijken en schunnige taal uitkramen.
Naja schunnig, als je roept tegen voetballer Van der Wiel: “ Hé lekke band!” dan ben je dus een echte Oelepoep. 

 

Mijn vader is ook een stiekem snoepkont. Dropjes, lekkere hapjes. Het past er allemaal in.
Een keiharde levensgenieter. En dat zijn buik wat ronder wordt, is alleen maar fijn.
Want een Oelepoep hoort niet zo’n slanke man te zijn. Dat mag best een rond, fijn, lief buikje zijn. 

Oelepoepen zeuren nooit. Het is dat onze achternaam anders doet vermoeden, maar echt.
Als je mijn vader iets vraagt, hij gaat mee. Wil je iets doen? Hij helpt je. Ben je iets van plan? Hij staat achter je.


En ondanks dat ik weet, dat mijn lieve papa Oelepoep zich soms best een beetje zorgen maakt om mij, weet ik dat ik nergens bang voor hoef te zijn.
Want hij is er altijd. Op de achtergrond, of niet. Hij is er. 

 

De enige echte Oelepoep! En wat houd ik van hem!

 

door Babet van Babetbegintopmaandag 

 

 

 

Moppermama.

 

De afgelopen tijd heb ik een beetje teveel gemopperd. Wat gemopperd en gezucht. 

Gezucht, omdat ik na een drukke dag wilde zitten en zin had in een kop thee met chocolade. 

Maar net toen ik een slok wilde drinken van mijn kop thee, hoorde ik via de babyfoon een klein meisje roepen. 

 

Ze had haar knuffel laten vallen. Of ik hem even kon oppakken. Dus ging ik weer de trap op. Voor mijn gevoel de 300e keer op die dag.

Gemopperd, omdat ik net klaar was om te vertrekken naar de supermarkt en mijn kleine mannetje besloot om zijn fles ondersteboven te houden. 

 

Met een fijn, nat gevolg. 

Daar gaan we weer, mopper ik. Terug naar boven om nieuwe kleren aan te trekken.

In de auto wordt er op de achterbank ruzie gemaakt omdat ze allebei hetzelfde boekje willen lezen. 

Ik mopper en ik zucht.

En weet je? Dat vind ik erg. 

 

Mijn gemopper en mijn gezucht. Terwijl ik in de rij sta in de supermarkt, zegt een lieve oude vrouw tegen mij: “wat een heerlijke kindjes heb je zeg!” Met een zweetdruppel op mijn hoofd ben ik het winkelwagentje aan het uitpakken. Ik glimlach gehaast en knik. Ondertussen pluk ik Joep zijn vingertjes af van het pinapparaat. Die zit precies op de juiste hoogte in de winkelkar om de instellingen van het pinapparaat rigoureus te veranderen. 

 

Lieke zit met haar eigen winkelkarretje vast achter een hekje en zet het op een huilen en daarnaast probeer ik te betalen, maar ben ik mijn pinpas kwijt.

 

En dan hoor ik mezelf die ene zin zeggen. Ik zeg het hardop.

 

De zin waar ik altijd een beetje van schrok als mensen het tegen me zeiden. 

 

Een zin, die ik echt zo vreselijk stom vind. Omdat ik altijd dacht: Wat onaardig! 

 

Maar nu kwam deze uit mijn eigen mond. “Ja, het zijn hele lieve kindjes! Vooral als ze slapen.”

 

Ik ben zo geschrokken dat ik dit heb gezegd, omdat ik dit helemaal niet meen.

 

Maar de laatste tijd vlieg ik van het een, naar het ander. Doe ik veel tegelijk en mis ik gewoon de oprechte rust en aandacht voor de kindjes. Dat is stom. En dat heeft helemaal niks met hen te maken. Maar alles met mij.

 

Ik ben moeder, maar ik mopper. Ik ben druk, maar doe het ook gewoon zelf. 

 

Ik zucht omdat ik moe ben. Terwijl ik zo dankbaar ben en ik dit gewoon soms eventjes vergeet. 

 

Dankbaar voor de fijne kletsverhaaltjes in bed van Lieke als ze ’s ochtends om 5:30 uur bij ons in bed komt kruipen. 

 

Ook al zijn mijn wallen nog niet bijgeslapen. 

 

Dankbaar voor de grote schaterlachen van Joep en zijn ondeugende oogjes als hij weet dat hij iets boeverigs heeft gedaan.

 

Dankbaar voor het feit dat mijn kinderen gezond zijn. Dat ik ze elke dag kan zien, ze elke dag kan knuffelen en ze elke dag een kus mag geven. Dankbaar dat ik door hen anders naar het leven kijk. 

 

Dat zij mijn spiegeltjes zijn in het leven, dat zij mij laten relativeren in het leven. 

 

Dankbaar dat ik getuige ben van hun ontwikkelingen, van hun leventje en van hun zijn.

 

Dat ik voor ze mag zorgen, ze liefde mag geven, dingen mag leren en zelf zo vreselijk veel leer. 

 

Terwijl ik terugrijd in de auto, kijk ik op de achterbank.

 

Daar zingen 2 vrolijke kindjes mee met Woezel en Pip. 

 

In de ene hand een soepstengel en in de andere hand hun knuffel. En ik? Ik zucht . Heel diep. Van geluk! 

 

Omdat ik zoveel van ze houd!

 

door Babet van Babetbegintopmaandag 

 

 

 

 

 

Op 21 Maart begint officieel de Lente. 

 

Toevallig ook mijn verjaardag!
Overal stond vroeger op mijn verjaardagskaartjes: Gefeliciteerd Babet! Jij bent jarig en de lente begint! Een écht lentekindje. 

 

Maar hoe gek ik ook ben op de lente, ik heb ook een vreselijk lentedingetje.

Absoluut, ik vind die eerste zonnestralen geweldig van de lente. 

Ik waardeer die zonnestralen ook echt. Je voelt gewoon dat je lang hebt gewacht op die zon. 
Je ruikt het mooie weer als je naar buiten loopt. Het gras, je voelt de Lente.

 

De dagen worden weer langer. 
Ik sta niet meer om 6.30 uur in de ochtend in het donker in mijn ochtendjas een warme fles melk te maken.  

 

Nee, als ik naar buiten kijk zie ik nu gewoon weer de kat van de buren in de tuin lopen en hoor ik de vogels echt fluiten.

Maar zodra de schaapjes weer lammetjes krijgen en de grote gele paardenbloemen en vrolijke madeliefjes boven het groene gras omhoog komen… dan begint er bij mij een vreselijke kriebel. 

 

Kriebel in mijn neus. Kriebel in mijn ogen. Heel veel niezen. Lichte kriebels in mijn keel.

Ik kan acuut geen bepaald fruit meer eten. 

Een appeltje is ineens een jeukende toestand geworden zodra ik er ook maar aan ruik. 

 

Inderdaad.


Ik ben geboren als lentekind maar met vreselijke hooikoorts.
Mijn vader heeft het ook. Nog veel erger dan ik het heb.
In mijn herinnering staan wij ook vaak samen een eind van ons weg te niezen, terwijl anderen in het gras kunnen liggen en kunnen genieten van alles wat bloeit en groeit. 
Wij geven elkaar de zakdoeken aan en wensen elkaar sterkte bij de nieuwe opkomende niesbui. 

Afschuwelijk.

De jeuk in mijn neus is soms zo erg, dat ik langzaam begin te lijken op Rudolf the Rednose Reindeer.

 

Mijn mascara is standaard volledig doorgelopen aan het eind van de dag. 

Sowieso zijn mijn ogen grote dikke rode jeukende oogbollen geworden. 

 

Oogpollen kun je het beter noemen. 
Wrijven is een genot! Maar o zo fout. 

 

Het liefst wrijf ik de hele dag door. 

Totdat de jeuk stopt. 

Maar ik kan de deur niet meer opendoen na een wrijf-sessie. 

Mensen denken dat er iets vreselijks is gebeurd. Dat ik heel erg verdrietig ben. 

Maar niets is minder waar. Dit is gewoon mijn hooikoorts gezicht.  

 

Bepaalde kriebeltruien zijn voor mij funest in de lente. 
Met al die kriebelende kriebels door mijn hele lijf zou dat gewoon mezelf pesten zijn.

Ik weet dat er zoveel mensen met mij samen dit hebben.
Zelfs in de weerberichten wordt de aankomende periode aangegeven: 
Hooikoorts patiënten pas op! Jullie krijgen een 10 vandaag.
Niet dat ik dan binnen blijf en door het raam ga kijken naar die vrolijke paardenbloemen.


Ik trotseer uiteraard gewoon de kriebels. 

Inclusief neusspray, oogdruppels en een stapel vol zakdoeken.
En fijne luchtige shirtjes en vestjes. 
Zonder kriebels! 

Hatsjie! Laat die lente maar komen! Ik ben er helemaal klaar voor! Jullie ook? Hatsjie!

 

door Babet van Babetbegintopmaandag 

 

 

 

Tweede leven.

 

Ik ben beland op zolder.

Het is een regenachtige dag. De kinderen spelen bij opa en oma. Gisteren struikelde ik over een grote doos met ‘oude’ kleren toen ik op zolder de was ging doen.

Als ik de zolder in één oogopslag bekijk schrik ik van de hoeveelheid dozen Twee kleine kinderen in een korte tijd zorgt voor heel veel baby- en peuterkleding. Want als ik een broekje gekocht heb, dan merk ik na een paar weekjes al  dat het te klein is en kan ik weer de volgende kledingmaten gaan aanschaffen.

Ze groeien zo vreselijk snel!

Daarom vind ik het kopen van kleding soms ook best lastig. De wetenschap is dat ze de kleding  niet eindeloos aan kunnen.

 

Ik ga beginnen.

De eerste dozen die ik openmaak zorgen ook direct voor tientallen herinneringen.Super schattige roze gebloemde boxpakjes heb ik in mijn handen.

 

Maat 50. Bijna 3 jaar geleden lag ze nog te trappelen in die vrolijke pakjes. Wat ligt er veel. T-shirtjes, rompertjes, heel veel rompertjes, jurkjes, vestjes… Het gaat maar door. Allemaal even schattig en lief. Soms zit er zelfs nog een kaartje aan. Wat erg!

Waarschijnlijk gekregen van kraamvisite maar nooit  aan gedaan..

Meteen realiseer ik dat ik pas  drie dozen geopend heb en kan hier zelf een grote winkel mee beginnen. Om mij heen kijken al die grote dozen mij ongeopend aan.

Wat een uitzoek werk. Wat ga ik ermee doen?

Wellicht heb ik niet een dag nodig, maar een hele week.

Ik loop naar beneden. Zet een grote kop thee, neem een dienblad mee naar zolder met theekan, chocolade, vuilniszakken en mijn iPad. Heerlijk oude muziek zet ik hard aan. Ik stroop mijn mouwen op en ga aan de slag. 

Het feit dat hier zoveel kleding ligt zonder een bestemming is niet oké. In mij komt een gruwelijk georganiseerd type naar boven.

 

 Ik scheur diverse vuilniszakken af van de rol en maak categorieën.

 

  1. Kleding voor het goed doel.
  2. Kleding voor de kinderopvang. (Ik herinner me dat zij een oproep deden voor overgebleven kleding)
  3. Kleding die ik wil bewaren… voor ‘later’. Waar echt gevoel bij zit.
  4. Merkkleding voor Vintykids uiteraard, zodat ik er misschien ook nog wat aan kan verdienen
  5. overige kleding die ik kan verkopen op misschien een kledingbeurs.

 

Daar ga ik. Binnen rap tempo heb ik vier grote dozen leeg gekregen en zijn de zakken gevuld.

Wat is het bijzonder dat ik elk kledingstuk toch ook kan herinneren. 

 “Oh dit jurkje had Lieke aan toen ze voor het eerst op het strand kon lopen. Inclusief een zonnehoedje!”

“Oh! Dit pakje had Joep aan toen hij net geboren was. We hadden gewoon de verkeerde kleding meegenomen in de vluchtkoffer, dus Dennis heeft in het winkeltje beneden nog iets met lange mouwen gescoord..”

Terwijl de chocolade ook in rap tempo verdwijnt, raakt mijn zolder steeds meer geordend.

Aan het eind van de middag bereik ik het eindpunt.

Alle dozen zijn leeg. Ik ben trots  op mezelf.. 

 

Ik schaam me ook wel een beetje dat er zoveel kleding ligt. 

Terwijl ik niet eens zoveel met kleding bezig ben in het dagelijkse leven. Maar ik heb wel hartstikke veel. Want ondanks alles ben ik ook vaak genoeg online aan het winkelen. Voor de kids dan.

Ik zie nog wat lieve knuffels in een hoekje liggen. Gauw stop ik deze in de zak voor de Goede Doelen. Zij verdienen ook een tweede leven die pluche beren.

Als ik ’s avonds op de bank plof voel ik me opgelucht en opgeruimd.

Misschien moet ik morgen maar mijn eigen kast gaan doen?

Babet

 

door Babet van Babetbegintopmaandag 

 

Dé tijd van het jaar.

 

 Het is net alsof ik een film aanzet als ik naar buiten kijk.

Romantischer kan bijna niet. Alles is wit! De bomen, het gras, de blaadjes, de straten, de huisjes…. En dan ’s avonds ook nog al die mooie lampjes, die zachtjes fonkelen.

Ik heb spontaan zin in warme chocolademelk, kerstliedjes aan en wil nu al helemaal romantisch samen een kerstboom kopen. Dus zitten we heel snel met z’n viertjes in de auto.
Op weg naar een kerstboom.
Bij thuiskomst hijs ik iedereen in een foute kersttrui en haal ik de kerstversiering van zolder.

Dit is toch fantastisch? Ik ben blij dat ik in een land woon waar de seizoenen zo verschillend zijn. Daarom genieten wij toch extra van deze tijd? Waarderen wij de zonnestralen in de zomer en de sneeuwvlokjes in de winter nét een beetje meer.

Wintertijd. 
Terwijl ik in een romantische sfeer de kerstboom aan het optuigen ben hoor ik Lieke nog redelijk hard Sinterklaasliedjes zingen.
Het is niet erg. Iedereen beleeft zijn Kerst of Oud en Nieuw op zijn / haar eigen manier.
Kerst is net zoals Parijs, vind ik. Diezelfde sfeer. Niet de stad van de liefde, maar de tijd van de liefde.

 

Samenzijn met degene die je liefhebt ,  met je familie. 
Heel veel eten tijdens de Kerstdagen. Samen een rood wijntje drinken bij de open haard.
Grote rode Kerstsokken, die ergens hangen en uiteraard al die goeie ouwe kerstfilms kijken. 
De brievenbus openen en bijna dagelijks weer een echt handgeschreven kerstkaartje vinden.

 

Ja, ik ben officieel fan van Kerst. Ik vind het heerlijk om even extra bewust te zijn en te kijken naar wat je hebt. Te proosten op het leven en een jaar samen afsluiten.

 

Want los van Kerst, blijft Oud en Nieuw ook iets bijzonders.
Wat is dat toch met dat Oud en Nieuw gevoel die hele dag?
Je weet op 31 December dat we allemaal wakker blijven. Dat er veel mensen elkaar opzoeken om het nieuwe jaar in te luiden. Dat we allemaal wachten op dat moment. Dat de klok 00:00 aantikt.

De geur van oliebollen die de hele dag door het huis hangt. Waar opa’s en papa’s weer hun grote rode of blauwe trui aantrekken om de garage in te kruipen voor hun zelfgemaakte oliebollen of appelflappen. Ik houd ervan!
Waar op de dagen voor de Nieuwjaarwisseling nog veel flessen bubbels over de toonbanken gaan.

Overdag hoor je al de nodige knallen om je heen of schiet er al een mooie vuurpijl de lucht in.
Omdat ergens iemand eigenlijk niet kan wachten tot twaalf uur…

Traditioneel is bij ons het rondje: Hoogte & Dieptepunt van het afgelopen jaar.
Wat is er allemaal gebeurd? We blikken altijd even terug met elkaar.
Niet alleen wij, maar ook de TV maakt er een waar feestje van.
De televisie blikt terug naar alle momenten van 2017. Heerlijk om op de achtergrond te kijken terwijl je samen met elkaar bent.
Goede voornemens komen weer naar voren. “dit jaar ga ik echt gezonder leven!” 
Een nieuwe start. Een nieuw begin. Een nieuw jaar.

Ja. Ik ben officieel fan van deze mooie wintermaand.
Met een vlokje sneeuw, een oliebol in mijn hand en een glaasje bubbels proost ik op een heerlijk Nieuwjaar.

Laten we er met z’n allen weer een onvergetelijk jaar van maken.

 

Liefs Babet 

 

 

 door Babet van Babetbegintopmaandag 

 

door Babet van Babetbegintopmaandag



 

 

4 Oktober is het dierendag.
Een dag waarin alle fijne beestjes even extra in het zonnetje worden gezet.
Wij hebben thuis geen huisdier.
Wel heel veel diertjes. Hoe dat kan? En wat nu?

Drie jaar geleden kwam onze eerste onuitgenodigde 4-potige harige vriend langs.
Zijn snuitje kwam tussen de blokken hout bij de open haard heel voorzichtig tevoorschijn.
Ik gilde het uit, Dennis gilde het uit. 
Een piepklein muisje was op zoek naar eten en gezelligheid.
De ingrediënten die in ons huis te vinden zijn betreft vooral dat eten.
Ons huis is een soort aan geknaagd Hans en Grietje huis.
Koekkruimels, fruitstukjes en brood dansen op de eetkamervloer en ga zo maar door. Logisch dat hongerige muisjes ons huis komen bezoeken. Dit 4-potige vriendje heeft inmiddels een vriendinnetje en wij vrezen dat we binnenkort op kraamvisite in ons eigen huis kunnen gaan. Holadiejee!

Als ik tegenwoordig de gordijnen opentrek en naar de tuin kijk zie ik daar een nieuw onuitgenodigd vriendje zitten.
De kat van een paar huizen verderop zit rustig op het houten huisje van de kinderen. Uren kan hij daar in het zonnetje zitten.
Heeft hij misschien ons muisje gezien en wacht hij tot hij kan toeslaan?
Wat ik alleen zo jammer vind is dat hij uitgerekend in onze tuin overal moet poepen. Ik denk dat ik binnenkort maar een luier in het houten huisje leg. Misschien heeft hij er wat aan. 

Maar we zijn er nog niet.
Afgelopen week zag ik bij onze voordeur een heel groen, glibberig, kwakend mannetje zitten.
Deze kwam denk ik van het water voor ons huis af.
Waarom hij bij ons op de stoep stond weet ik nog steeds niet. 
Het leek alsof hij wat kwijt was en bleef maar kwaken voor de deur.
Met een bezem probeerde ik voorzichtig hem weer terug te brengen naar het water. Maar hij bleef terugkomen naar de voordeur. 

Maar ook nu zijn we er nog niet.
Want het is spinnentijd.
Binnen, buiten ik zie ze overal.
Als ik in de ochtend een stukje wil gaan fietsen met Lieke kruipt er snel een hele grote dikke spin over het stuur heen.
Ik schrik me kapot. Lieke is dolenthousiast. Ik durf nog net niet te vragen of Lieke hem misschien even wil oppakken en ergens anders wil brengen. 

Allemaal diertjes. 
En het is bijna dierendag. Ik voel een verantwoordelijkheid gevoel opkomen. (Lang leve de mama hormonen)
Moet ik nou voor de muisjes een extra stukje kaas neerleggen? Moet ik de kikker misschien uitnodigen om binnen te gaan kwaken?
Zal ik voor de kat maar een bakje water en brokjes neer leggen?
De spinnen lekker laten lopen i.p.v hun een wereldreis in de stofzuiger te geven?

Net als ik denk dat ik alles gehad heb met dieren komt Dennis thuis met Lieke.
Ze waren naar de kinderboerderij gegaan.
Lieke had een konijntje vastgehouden en was zo enthousiast geweest.
De vraag die mij gesteld wordt is onvermijdelijk:

“Moeten we misschien een huisdier nemen?”
Ik schud mijn hoofd.

Deze beestenboel kan ik niet aan.


Fijne dierendag!

 

door Babet van Babetbegintopmaandag

 

Terugreis

 

Het zit erop. 

De vakantie en de kilo’s! 

Goedemorgen we zijn er weer hoor!

Maar wat gaat er toch elke keer mis als we de vakantie erop hebben zitten?

De dag voordat je vertrekt van je heerlijke, zonnige bestemming komt er al langzaam weer een beetje ‘stress’ om het hoekje kijken.

De koffers moeten ingepakt worden en dat is op zich al een hele klus. 
Want waarom gaat de koffer nu helemaal niet meer dicht? 
Omdat we de kleren niet meer zo netjes hebben opgevouwen als toen we heen gingen?

Slapen we die nacht onrustig, omdat we bang zijn dat we door de wekker heen slapen.

Wekker? 

We hebben 2 kinderen, dus absoluut geen wekker nodig. 


De dag van vertrek is altijd een feestje.

Wachten op de transferbus, wachten in een bijzonder lange incheck rij op de luchthaven.
Leuk met een kleine meid van 2 jaar die het liefst overal naar toe rent.
Als we dan eindelijk kunnen inchecken realiseer ik me dat de paspoorten, die ik de hele rij in mijn handen had, ineens zijn beland in de luiertas van Joep.
Zodra ik de paspoorten geef aan de grondstewardess en er een gezellig billendoekje tussen danst, krijg ik een bijzondere frons van de Spaanse dame achter de balie...

Met het gezin op de luchthaven.
Door de douane heen, de welbekende bakjes vullen met je persoonlijke spullen en de bakjes weer terugpakken.
Kinderen door de douane, weer terugrennen omdat ik zie dat ik mijn riem nog zie rondslingeren tussen de andere bakjes.
Zweetdruppels ontwikkelen zich weer op mijn rug als ik de speen van Joep kwijt ben, die het op een huilen zet en ik als een dolle graafmachine mijn tassen doorzoek.

Eindelijk aangekomen bij de gate zie ik al die gebruinde gezichten wachten totdat we in het vliegtuig kunnen stappen.
Lieke springt nog vrolijk een rondje om wat té bruine mensen. 
Ik ga er express niet naast staan, want ze zijn zo bruin dat ik me ineens heel wit voel en eigenlijk direct terug verlang naar mijn ligbed aan het zwembad. 

Het vliegtuig is en blijft spannend.
Gaan ze huilen? 

 

Of moet ik in de aanval met koekjes, drinken en blije kiekeboe spelletjes om het grut een beetje in toom te houden?

Wat heb ik eigenlijk zelf een dorst. 

We kunnen zeker pas water kopen als we in de lucht zitten?

Zitten?

Nou, zelf zitten is ineens een droom. 

Lieke wil lekker rondlopen en elke passagier persoonlijk uitzwaaien. 

We gaan ervoor! Mama gaat mee!

Hoelang zijn we al onderweg? 

Geland. Voordat we het vliegtuig uit zijn met al onze handbagage en buggy’s voel ik me een bruine volgepakte ezel.
Dan staan we weer een uur te wachten bij de bagageband.

Ondertussen komt er een aroma van poeplucht mijn neusgaten voorbij en sta ik een poepbroek te verschonen bij een verlaten bagageband. 

Perfecte timing.
Zodra Dennis aankomt met alle koffers en spullen kunnen we de luchthaven verlaten.

Nu de auto ophalen, goed installeren voor de autoreis en wat vets eten voordat we van start gaan. Die extra halve kilo maakt nu toch niet meer uit.

De regendruppels dansen vrolijk op het autoraam en de gure wind laat ons weten dat we echt weer thuis zijn. 

Welkom in Holland.

Ik kijk in het autospiegeltje en zie dat ik al begin te vervellen op mijn neus.

Gauw smeer ik het in met crème en zetten we een filmpje op voor de kids.

Als we thuis komen kan het echte feestje beginnen.
De kids trekken al hun gemiste speelgoed open en maken in 1 klap van ons huis een waar speelparadijs. 

Ik voel de opruimkriebels.
Tegelijkertijd geef ik de opdracht aan Dennis om eerst alle koffers leeg te gooien bij de wasmanden. 

Klus 2 op de planning!

Als we na een hele dag reizen de kinderen op bed leggen en zij veilig in dromenland zijn, pakken Dennis en ik een goed glas wijn.

“Zo, ik ben dus nu alweer echt toe aan vakantie..”

Terwijl ik het mezelf hoor zeggen trek ik het velletje van mijn neus.

Welkom thuis! 

 

 

door Babet van Babetbegintopmaandag

 

Vakantie:

 

 

 

 

Het open en dichtdoen van je tentje met dat enige echte ritsgeluid is voor mij het ultieme kampeermoment.
Daar lig je dan op een opblaasbedje, wat elke nacht half leeg is.
In een tentje onder de grote hemel vol met sterren. 

Samen met allemaal andere caravans en gezellige tentjes om je heen.

Datzelfde tentje uitbranden door de volle zon die erop schijnt.
Met een toiletrol om je nek, of in je tas naar het toiletgebouw lopen.
Afwassen met andere campinggasten.

Je houdt ervan of je vindt het vreselijk.

Ik ben er mee opgegroeid. 

Kamperen op een grote mooie camping aan de Middellandse Zee in Zuid-Frankrijk.
We gingen elk jaar.

Tegenwoordig weet ik niet of ik nog zo gek ben op kamperen. 
Het is lang geleden.
Ben ik meer van de luxe en van een goed matras gaan houden? 
Wat betekent vakantie nu voor mij?

Zie ik mezelf  kamperen met 2 kleine kinderen?

Als ik eraan denk dat mijn ouders met 3 kinderen, 2 dagen lang in een auto zaten zonder Dvd-speler, of Airco snap ik er bijna niks van.
Maar de charme van de camping weet ik nog als de dag van gisteren.

In de vroege ochtend reed ik samen met mijn vader op onze vouwfietsjes de camping rond.
We hoorden de krekels ons al tegemoet zingen.
Samen haalden we een grote mand met verse Franse baguettes en croissantjes.
Bij terugkomst ging ik eerst samen met mijn grote broer en zus een duik maken in de zee.
Als we dan op onze slippers en zandbillen weer naar de campingplek liepen stond het ontbijt al voor ons klaar.

Na het ontbijt gingen we als gezin naar het strand.
We bleven er de hele dag.
Mijn roze emmertjes vulden zich met de mooiste schelpen, die ik vond met mijn duikbril op in de branding.


Terwijl we ondertussen vriendjes en vriendinnetjes maakten, lazen mijn ouders rustig een boek onder de grote gele parasol. 
Samen deden we mee met de beachvolleybalwedstrijden. (tegen de Duitsers, hiep hoi!)

Met een gigantische bruine rug en mijn hoofd vol sproetjes en blonde haar kon ik de hele wereld aan.

We aten laat en samen met mijn Barbies en knuffels kroop ik elke avond weer tevreden in mijn tentje. 3 weken lang. Na 3 weken spelen had ik altijd wel weer zin om naar huis te gaan.

 

Maar jaren verstreken en er gebeurde steeds meer op de camping tijdens de vakantie.
Ik werd voor het eerst verliefd in mijn leven op die knappe jongen.
Ik ging voor het eerst uit.

 

Ik rookte stiekem mijn eerste sigaretje.
Ik ging voor het eerst uit in een grote discotheek.
Ik zoende voor het eerst op het strand achter een vissersbootje.

Ik werd nu uit mijn tentje gehaald door mijn vader in de late ochtend.
Dan vroeg hij of ik nog even mee zou willen op de fiets om brood te halen?

Maar dan schudde ik nee en had ik een duik nodig in de zee om wakker te worden.
In de auto naar huis was ik misselijk van heimwee.
Weer een jaar wachten voordat ik terug mocht.
Terug naar die mooie camping in Zuid-Frankrijk.

Nu pak ik de koffers in voor onze vakantie en zie ik een roze emmertje staan van Lieke.

Deze kan niet mee in het vliegtuig. 
Want we gaan naar een all-inclusive resort, met prachtige bedden en televisie op onze kamer.
We hebben zelfs WIFI. Wat een luxe!

We gaan niet op een fietsje rond om ons ontbijt te kopen.
Nee, we pakken rustig 4 borden vol met lekkers die het buffet ons schenkt.

Maar als ik ’s avonds in een kamer met airco langs de salontafel loop en zie dat Lieke een klein schelpje heeft gevonden op het strand met papa , weet ik het zeker.
Elke vakantie is uniek.
Hoe groot, jong of klein je ook bent.
Waar je ook naar toe gaat.
Vanavond vraag ik gewoon of Dennis een krekel wil nadoen. 
Dan is het plaatje helemaal compleet.

 

Fijne vakantie!!

 

door Babet van Babetbegintopmaandag

 

 

De jeugd van tegenwoordig.

 

Terwijl ik in de supermarkt sta word ik omringd door kinderen met een draaiend dingetje in hun handen.
Alhoewel, ik zie het draaiende dingetje ook op hun knieën, voorhoofd en neus de meest bijzondere trucjes doen. 

Overal waar ik kom lees ik over dit gewilde speeltje.

Ik snap er helemaal niks van. 


Maar ik besef maar al te goed: Dit is de trend van 2017.

De Spinner is de nieuwe Flippo, de nieuwe Pokemon kaart, de nieuwe Tamagotchi.


Wat gaat de tijd toch snel.

Ik zie mezelf nog rustig een zak chips kopen en daar de welbekende flippo uit te staan peuren.

De chips was niet eens belangrijk. 

Op het schoolplein speelden we spelletjes tegen elkaar. 
 

Zo kon je de ontbrekende flippo’s winnen. 

Dit deed je natuurlijk wel met je dubbele flippo’s.


De originele unieke zaten netjes in een grote map. 

Hopen dat je je flippo’s compleet kreeg.

 

Zo ging het als maar door met trends van speelgoed.


Was de flippo-tijd voorbij, stond ik alweer met mijn knikkerzakje klaar.
Dan gingen we de hele middag knikkeren. 


Met een reuzen-reuzen of een setje bonken. 

Gewoon onbezorgd met een zakje spelen.


Of ik verzorgde de hele week mijn Tamagotchi.


Ik stak rustig mijn hand op in de klas met een smoesje dat ik weer naar de toilet moest.

In werkelijkheid graaide ik dan uit mijn jaszak op de gang mijn computerdiertje tevoorschijn. 


Want inmiddels was de Tamagotchi verboden op school.


Gelukkig was ik net op tijd. 

Drie grote stinkende drollen staan om mijn vrolijke beestje heen. 


Nog even en hij was bezweken aan deze poeperitus.


Terwijl ik het beeldscherm schoonveeg doe ik snel een spelletje en geef ik hem te eten.

Gauw sprint ik weer naar het klaslokaal en ga ik weer tevreden zitten.


Soms mis ik deze onbezorgde tijd.


Laatst had ik het er met een vriendin over.

Vroeger maakte je je druk over hoe je je dag vulde met spelen.


Had je geen zorgen over het huishouden, financiële zaken of je werk.

Je was druk met waar je ging spelen, met wie je ging spelen of wat je ’s avonds te eten kreeg.


Je was inderdaad druk met: Ik moet die flippo nog hebben. 

Maar mijn vriendin gaf terecht aan.

Ook tijdens je kindertijd had je op een ‘kinderlijke’ manier zorgen.


De spreekbeurt in de klas gaf je ook onrustige nachten.

Of was je thuissituatie niet altijd rustig en stabiel.


Was je heimelijk verliefd op die jongen in de klas maar durfde je hem geen verkering te vragen.


Terwijl ik nog steeds in de supermarkt sta omringd met kinderen en spinners vraagt de caissière mij of ik nog moestuintjes spaar.


Ik knik gewild als een heel klein meisje.


Trots neem ik mijn handjevol moestuintjes aan en stop ik ze voorzichtig in mijn tas.



Bij thuiskomst kijk ik snel of ik al de Broccoli en de Radijs heb.


Bijna compleet!


Ach, vroeger of nu.
Eigenlijk schuilt er altijd in iedereen nog een klein kind.

 

 

door Babet van Babetbegintopmaandag

 

 

 

 

Moederdag.
 
Iedereen op de wereld heeft een biologische moeder.
14 mei is het moederdag. 
Een dag dat er stil wordt gestaan bij je moeder.
Of deze persoon nu in je leven is, of niet… door deze dag zal iedereen er wellicht even aan herinnerd worden.
 
Sinds 2 jaar ben ik zelf mama.
Dat vind ik best raar gek genoeg.
Ik vind mezelf soms nog een kind.
Ik moet gewoon wennen als ik bel naar de dokter namens de kindjes en mezelf hoor zeggen:U spreekt met de moeder van..”
 
Toch ben ik het. 
Ik ben moeder.
Elke dag, elke ochtend, elke avond. 
Elk moment.
 
Wat is het moederschap bijzonder.
Nooit had ik geweten datonvoorwaardelijke’ liefde zo intens kon zijn.
Van je kinderen houd je altijd.
Altijd.
Wat ze ook doen.
Ook al heb ik maar anderhalf uur geslapen en struikel ik over mi